Do datowania ¹⁴C, ogólnie rzecz biorąc, nadają się zawierające węgiel szczątki wszystkich organizmów, które w okresie życia czerpały węgiel ze środowiska będącego w kontakcie z atmosferą. Można również datować niektóre materiały pochodzenia abiogenicznego (np. nacieki, zaprawy), lecz dokładność tych datować jest mniejsza.

Technika AMS pozwala datować próbki 1000 razy mniejsze, i w znacznie krótszym czasie niż dotychczasową (konwencjonalną) techniką detekcji promieniowania izotopu 14C. Umożliwia to datowanie próbek, których pozyskanie w dużych ilościach jest trudne (np. szczątki roślin (w tym pojedyncze nasiona), fragmenty uwłosienia, resztki pożywienia na ceramice, muszle otwornic), lub w ogóle niemożliwe (np. fragmenty zabytków kultury lub dzieł sztuki wykonanych z drewna, pergaminu, papieru, tkanin,  farb itp.) Dzięki temu krąg  użytkowników datowań 14C stopniowo się rozszerza.

Poznańskie Laboratorium Radiowęglowe wykonuje datowania wszystkich typów próbek standardowo datowanych techniką konwencjonalną. Zalecane masy próbek są następujące:




 



Przy takich masach, z próbek  zwykle udaje się wyseparować 1 miligram węgla do pomiaru AMS, a taka masa węgla wystarcza na uzyskanie typowej precyzji daty ¹⁴C. Masy próbek mogą być także mniejsze niż podano wyżej, jednak w takim przypadku błąd daty ¹⁴C jest większy niż przeciętnie.